|
|
Naam: Lena Arendsen ‘Sinds januari werk ik voor Markenheem: 32 uur per week. ’t Liefst zou ik 36 uur werken. Op zaterdagochtenden werk ik nog als vrijwilliger in een hondenpension. |
|
Vóór Markenheem heb ik bijna 16 jaar bij een wasserij gewerkt. Daar ben ik op een nogal vervelende manier weggegaan. Die tijd heb ik afgesloten; daar wil ik het liever niet meer over hebben.
Het werk dat ik nu doe, doe ik met heel veel plezier. Ik heb fijne collega’s en kom bij aardige mensen over de vloer. Na de wasserij had ik erg veel moeite met het opnieuw vinden van werk. Ik ben met mijn 37 jaar te oud; ik heb geen rijbewijs en ik heb geen diploma’s. Dat kun je mijn “arbeidshandicaps” noemen.
Via de gemeente Bronckhorst kwam ik bij Ribé terecht. Dat was via het project Direkt Werk. Zonder Ribé was het me niet gelukt weer werk te krijgen. Dat weet ik wel zeker. Het re-integratietraject, dat een halfjaar duurt, is nu afgesloten. Voor de komende negen maanden heb ik werk bij zorgcentrum De Zonnekamp. Voor daarna hoef ik me ook geen zorgen te maken, zegt de personeelschef.
Ik ben heel erg tevreden over de manier waarop Ribé me geholpen heeft. Ze doen echt heel erg hun best. Ze gaan verschillende bedrijven af. Via Ribé heb ik drie maanden bij De Blijke gewerkt. Dat is ook onderdeel van Markenheem. Daar waren ze heel tevreden over mij. In januari kwam er in De Zonnekamp een plaatsje vrij. Ze hebben me toen gebeld, en gevraagd of ik nog beschikbaar was. Ik ben ingevallen voor iemand met zwangerschapsverlof, maar nu zit ik hier nog steeds.
Ik heb ook nog even bij Delta gewerkt: geschoffeld met de jongens. Dat is wel een ander wereldje dan waar ik nu werk, maar ik heb daar een heel leuke tijd gehad. Ik kijk nu toch anders tegen die jongens aan dan vroeger. Dat was ook best een mooie ervaring.’